Ο φράχτης Naur, γνωστός επίσης ως Acer campestre, είναι ένα ιθαγενές είδος προσαρμοσμένο ιδιαίτερα στο δανέζικο κλίμα. Είναι εύκολο στην καλλιέργεια και αντέχει τόσο το κλάδεμα όσο και τις μεταβαλλόμενες συνθήκες ανάπτυξης. Χωρίς κλάδεμα, το φυτό αναπτύσσεται σε ένα μικρό δέντρο με πυκνή και διακλαδισμένη ανάπτυξη, αλλά μπορεί επίσης να διαμορφωθεί σε έναν συμπαγή φράχτη.

Τα φύλλα είναι μικρά και τριών έως πέντε λοβών με στρογγυλεμένες άκρες. Εμφανίζονται χάλκινα όταν ξεπετάγονται, γίνονται αργότερα σκούρα πράσινα έως γαλαζοπράσινα και αποκτούν χρυσοκίτρινο χρώμα το φθινόπωρο. Ο φλοιός είναι γκριζοπράσινος έως ανοιχτοπράσινος με χαρακτηριστικές φελλώδεις λωρίδες, που δίνουν διακοσμητική όψη, ιδιαίτερα στα παλαιότερα κλαδιά.

Τον Μάιο, ο φράχτης Naur ανθίζει με μικρά, ανοιχτοπράσινα άνθη που προσελκύουν μέλισσες και άλλους επικονιαστές. Μετά την άνθηση σχηματίζονται μικροί φτερωτοί καρποί, που καταναλώνονται από τα πουλιά κατά τη διάρκεια του χειμώνα.

Το φυτό ευδοκιμεί σχεδόν σε όλους τους τύπους εδάφους, ακόμη και εκεί όπου το έδαφος μπορεί περιοδικά να είναι υγρό. Αντέχει τόσο στον ήλιο όσο και στη σκιά και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως κουρεμένος φράχτης, ακούρευτος ανεμοφράκτης ή ως ελεύθερα αναπτυσσόμενο μικρό δέντρο. Κατά τη φύτευση συνιστάται η χρήση βελτιωτικού εδάφους και τακτικό πότισμα για καλή εγκατάσταση.

Το Buxus Sempervirens Var. Arborescens είναι μια παραλλαγή του κοινού μποξ, γνωστό για τη συμπαγή και όρθια μορφή του. Χρησιμοποιείται συχνά ως φυτό φράχτη ή για διαμορφωμένες φυτεύσεις, όπου επιθυμείται μια κλασική και τακτοποιημένη εμφάνιση.

Το φυτό έχει πράσινα, λογχοειδή φύλλα που διατηρούν το χρώμα τους όλο το χρόνο. Ευδοκιμεί καλύτερα σε ήλιο έως μισή σκιά και προτιμά καλά στραγγιζόμενο έδαφος με μέτρια περιεκτικότητα σε θρεπτικά συστατικά. Η ανάπτυξή του είναι μέτρια, γεγονός που το καθιστά εύκολο στη διαμόρφωση και κατάλληλο για χαμηλούς και μεσαίου ύψους φράχτες.

Με ύψος περίπου 100–300 εκ. και πλάτος 90–120 εκ., το Buxus Sempervirens Var. Arborescens μπορεί να προσαρμοστεί σε πολλούς τύπους κήπων και πάρκων. Είναι πλήρως ανθεκτικό και αντέχει καλά το κλάδεμα, γεγονός που το καθιστά ιδανικό για δομημένες φυτεύσεις και κλασικά τοπία κήπου.

Ο φράχτης από ίταμο (Taxus baccata) είναι ένα αειθαλές κωνοφόρο που σχηματίζει πυκνούς, καλά διακλαδισμένους θάμνους με βαθύ πράσινο χρώμα. Είναι ιδιαίτερα κατάλληλος για κουρεμένους φράχτες και διαμορφωμένα σχήματα, καθώς αντέχει ακόμη και σε έντονο κλάδεμα και βγάζει γρήγορα νέους βλαστούς από παλιούς κορμούς.

Το φυτό ευδοκιμεί τόσο στον ήλιο όσο και στην ημισκιά και τα καταφέρνει καλά στους περισσότερους τύπους εδάφους, ακόμη και σε βαριά ή λιγότερο γόνιμα εδάφη. Είναι ανθεκτικό, αντέχει στον άνεμο και σε κάποιο βαθμό ξηρασίας, γεγονός που το καθιστά κατάλληλο για τις δανικές συνθήκες.

Τα θηλυκά φυτά μπορούν να παράγουν μικρά, κόκκινα μούρα το φθινόπωρο, τα οποία είναι διακοσμητικά αλλά δηλητηριώδη. Η σάρκα γύρω από τον σπόρο δεν είναι ωστόσο δηλητηριώδης. Ο ίταμος είναι ιθαγενής στη Δανία και την υπόλοιπη Σκανδιναβία και είναι γνωστός για τη μακροζωία του και την ικανότητά του να διατηρεί μια πυκνή, πράσινη εμφάνιση όλο το χρόνο.

Κατά τη φύτευση ως φράχτης, συνιστάται να τοποθετούνται περίπου τέσσερα φυτά ανά τρέχον μέτρο για να επιτευχθεί πυκνή και ομοιόμορφη ανάπτυξη. Η τακτική άρδευση και λίπανση κατά τη φάση εγκατάστασης προάγει υγιή ανάπτυξη και σταθερό ριζικό σύστημα.

Το πορτογαλικό δαφνόκερασο, γνωστό βοτανικά ως Prunus lusitanica 'Angustifolia', είναι ένας μεσαίου έως μεγάλου μεγέθους αειθαλής θάμνος με πυκνή και αρμονική ανάπτυξη. Χρησιμοποιείται συχνά ως φυτό φράχτη, όπου μπορεί να κουρευτεί σε ομοιόμορφο και πυκνό σχήμα ή να παραμείνει ακούρευτο ως ελεύθερα αναπτυσσόμενος θάμνος.

Το φυτό έχει ωοειδή, σκούρα πράσινα φύλλα με γυαλιστερή επιφάνεια, που έρχονται σε αντίθεση με τους κοκκινωπούς μίσχους. Αυτός ο συνδυασμός χρωμάτων δίνει έναν κομψό και ζωντανό χαρακτήρα στον κήπο. Στις αρχές του καλοκαιριού, τα παλαιότερα φυτά αναπτύσσουν κοντές, όρθιες ταξιανθίες με μικρά, λευκά άνθη, τα οποία ακολουθούνται από μαύρους, μη βρώσιμους καρπούς που προσελκύουν τα πουλιά.

Η ανάπτυξη είναι μέτριας δύναμης και το φυτό σπάνια ξεπερνά τα 2,5 μέτρα σε ύψος. Ευδοκιμεί καλύτερα σε προφυλαγμένες θέσεις και σε κοινό, πλούσιο και καλά στραγγιζόμενο κηποχώμα. Σε βαριά αργιλώδη εδάφη, είναι ωφέλιμο να προστεθεί χαλίκι ή άμμος για καλύτερη αποστράγγιση. Η τακτική άρδευση κατά τη φάση εγκατάστασης είναι σημαντική για μια καλή αρχή.

Το πορτογαλικό δαφνόκερασο είναι κατάλληλο τόσο για ήλιο όσο και για σκιά και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως κουρεμένος ή ακούρευτος φράχτης. Η πυκνή του ανάπτυξη το καθιστά ιδιαίτερα κατάλληλο ως προστασία από τα βλέμματα, ενώ διατηρεί το πράσινο φύλλωμά του όλο το χρόνο.

Η Μεγαλόκαρπη Αρόνια (Aronia melanocarpa) είναι ένας μεσαίου μεγέθους, φυλλοβόλος θάμνος με πυκνή και όρθια ανάπτυξη. Φτάνει συνήθως τα 1–2 μέτρα σε ύψος και 60–90 εκ. σε πλάτος και αναπτύσσει ομοιόμορφη, καλά διακλαδισμένη δομή, που την καθιστά κατάλληλη τόσο για ακούρευτους όσο και για κουρεμένους φράχτες.

Ο θάμνος βγάζει φύλλα με χάλκινη απόχρωση, τα οποία αργότερα γίνονται σκούρα πράσινα. Την άνοιξη και στις αρχές του καλοκαιριού καλύπτεται από πολλά μικρά, λευκά έως κρεμ άνθη συγκεντρωμένα σε στρογγυλές ταξιανθίες. Τα άνθη προσελκύουν επικονιαστικά έντομα και έχουν ελαφρύ άρωμα που θυμίζει κράταιγο και σορβιά.

Μετά την άνθηση σχηματίζονται μαύροι, γυαλιστεροί καρποί στο μέγεθος των φραγκοστάφυλων. Είναι ξινοί αλλά βρώσιμοι και χρησιμοποιούνται συχνά για χυμούς, μαρμελάδες ή ως χρωστική στη μαγειρική. Οι καρποί είναι πλούσιοι σε βιταμίνες και αντιοξειδωτικά και καταναλώνονται επίσης από τα πουλιά.

Το φθινόπωρο ο θάμνος αποκτά έντονη χρωματική ποικιλία σε κόκκινες, χαλκοκόκκινες και πορτοκαλοκόκκινες αποχρώσεις, προσφέροντας διακοσμητικό αποτέλεσμα στον κήπο για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ευδοκιμεί σε κοινό, καλά στραγγιζόμενο κηποχώμα και αντέχει τόσο στον ήλιο όσο και στη μισή σκιά χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις.

Η Μεγαλόκαρπη Αρόνια είναι αυτογονιμοποιούμενη και πολύ ανθεκτική. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μεμονωμένος θάμνος, σε ομάδες, σε μικτούς φράχτες ή ως φυτό φράχτη, όπου συνήθως φυτεύονται 2–3 φυτά ανά τρέχον μέτρο.

Η Κοινή Κερασιά (Prunus padus) είναι ένα ιθαγενές δέντρο ή μεγάλος θάμνος που αναπτύσσει πυκνή, ωοειδή κόμη. Συνήθως φτάνει τα 4–8 μέτρα ύψος, αλλά υπό καλές συνθήκες μπορεί να φτάσει έως και τα 10 μέτρα. Η ανάπτυξη είναι ισχυρή με βαθύ ριζικό σύστημα και πολλές πλευρικές ρίζες, γεγονός που προσδίδει στο φυτό υψηλή αντοχή στον άνεμο.

Τα άνθη εμφανίζονται τον Μάιο και βρίσκονται σε μακριές, κρεμαστές ταξιανθίες. Είναι λευκά, πενταμερή και έχουν γλυκιά μυρωδιά που προσελκύει μέλισσες και άλλους επικονιαστές νωρίς στη σεζόν. Τα φύλλα είναι ελλειπτικά με ελαφρώς οδοντωτό άκρο, σκούρα πράσινα στην επάνω πλευρά και πιο ανοιχτά στην κάτω. Η κερασιά βγάζει φύλλα νωρίς και γι’ αυτό ονομάζεται και δέντρο του Μαΐου.

Οι καρποί είναι μικρά, σκούρα μούρα που περιέχουν αμυγδαλίνη (κυανιούχο οξύ) και επομένως δεν πρέπει να καταναλώνονται από ανθρώπους. Ωστόσο, τα πουλιά τα τρώνε ευχαρίστως και συμβάλλουν στη διασπορά τους. Το είδος ευδοκιμεί σε υγρό έδαφος και αντέχει σε περιοδικές πλημμύρες, γεγονός που το καθιστά κατάλληλο για φύτευση σε χαμηλά σημεία, κατά μήκος ρευμάτων και σε ανεμοφράκτες.

Το φυτό χρησιμοποιείται συχνά σε δασικά και τοπιακά έργα, όπου συμβάλλει σε πυκνή φύτευση, προστασία από τον άνεμο και αύξηση της βιοποικιλότητας. Μπορεί να φυτευτεί ως μεμονωμένο δέντρο, σε ομάδες ή ως μέρος ενός μικτού φράχτη.

Η Κόκκινη Βερβερίδα για φράχτη, γνωστή επίσης ως Berberis thunbergii 'Atropurpurea', είναι ένας φυλλοβόλος θάμνος με χαρακτηριστικά πορφυροκόκκινα, ωοειδή φύλλα. Το φθινόπωρο τα φύλλα αλλάζουν σε χάλκινες αποχρώσεις, δίνοντας στον φράχτη έντονο παιχνίδι χρωμάτων κατά τη διάρκεια της σεζόν.

Το φυτό αναπτύσσεται με μέτριο ρυθμό και φτάνει συνήθως τα 100–200 εκ. σε ύψος και περίπου 100 εκ. σε πλάτος. Έχει όρθια ανάπτυξη και είναι εξοπλισμένο με αγκάθια, γεγονός που το καθιστά κατάλληλο για φράχτες που λειτουργούν ως φυσικό όριο ή προστασία από ανεπιθύμητους.

Τον Μάιο–Ιούνιο η Βερβερίδα ανθίζει με μικρά κίτρινα άνθη, τα οποία αργότερα μπορούν να ακολουθηθούν από κόκκινους καρπούς. Ευδοκιμεί καλύτερα σε ήλιο ή ημισκιά και σε κοινό κηποχώμα, και είναι πλήρως ανθεκτική στις ελληνικές κλιματικές συνθήκες.

Η Κόκκινη Βερβερίδα μπορεί να χρησιμοποιηθεί τόσο ως κουρεμένος όσο και ως ακούρευτος φράχτης, αλλά και ως μεμονωμένος θάμνος σε φυτεύσεις όπου επιθυμείται ένα πολύχρωμο και ανθεκτικό φυτό με χαμηλές απαιτήσεις φροντίδας.

Η Σπειραία (Spiraea x vanhouttei) είναι ένας φυλλοβόλος θάμνος που αναπτύσσεται σε μεσαίου έως μεγάλου μεγέθους φυτό με όρθια και ελαφρώς απλωμένη ανάπτυξη. Δημιουργεί πολλά λεπτά κλαδιά, που δίνουν μια πυκνή και αρμονική εμφάνιση, κατάλληλη τόσο ως μεμονωμένος θάμνος όσο και ως φράχτης.

Τον Μάιο, το φυτό καλύπτεται από πλήθος μικρών, λευκών ανθέων που βρίσκονται σε στρογγυλές ταξιανθίες κατά μήκος των νεαρών κλαδιών. Τα άνθη έχουν ελαφρύ άρωμα και δίνουν έναν έντονο, φωτεινό χαρακτήρα στον κήπο. Μετά την άνθηση, αναπτύσσονται μικρές, ξηρές κάψες σπόρων.

Τα φύλλα είναι μικρά, πράσινα και ελαφρώς οδοντωτά, και το φθινόπωρο αποκτούν χρυσοπορτοκαλί αποχρώσεις. Η Σπειραία ευδοκιμεί σε ήλιο έως ημισκιά και αντέχει σε ισχυρούς ανέμους. Είναι πλήρως ανθεκτική και αναπτύσσεται στα περισσότερα εδάφη, εφόσον δεν είναι υγρά.

Το φυτό χρησιμοποιείται συχνά ως κουρεμένος ή ακούρευτος φράχτης, αλλά είναι επίσης κατάλληλο για ομάδες ή ως μεμονωμένο καλλωπιστικό φυτό. Για φύτευση φράχτη συνιστώνται τρία φυτά ανά τρέχον μέτρο.

Το Αμελάνχιερ με στάχυα (Amelanchier spicata) είναι ένας μεγάλος, φυλλοβόλος θάμνος με φυσικά λεπτή και όρθια μορφή ανάπτυξης. Δημιουργεί πολλά κλαδιά και με τον καιρό αποκτά πυκνή και θάμνωδη εμφάνιση, καθιστώντας το κατάλληλο για ακούρευτους φράχτες και ανεμοφράκτες.

Τον Μάιο και τον Ιούνιο, ο θάμνος ανθίζει με πολλά μικρά, λευκά άνθη που σχηματίζουν στάχυα και προσελκύουν μέλισσες και άλλους επικονιαστές. Αργότερα το καλοκαίρι, αναπτύσσονται μικροί πορφυροί έως μαυρομπλέ καρποί, που καταναλώνονται γρήγορα από τα πουλιά.

Τα φύλλα είναι γαλαζοπράσινα με πιο ανοιχτόχρωμη κάτω πλευρά και το φθινόπωρο αποκτούν έντονα κίτρινα έως κοκκινοκάστανα χρώματα. Ο φλοιός είναι λείος και γκριζοκαφέ, ακόμη και στα παλαιότερα κλαδιά, δίνοντας στο φυτό όμορφη εμφάνιση όλο το χρόνο.

Το Αμελάνχιερ με στάχυα ευδοκιμεί στα περισσότερα καλά στραγγιζόμενα εδάφη και αντέχει τόσο στον πλήρη ήλιο όσο και στη μισή σκιά και τη σκιά. Είναι ανθεκτικό στον άνεμο και μπορεί να αντέξει λίγη αλατότητα, γεγονός που το καθιστά κατάλληλο για εκτεθειμένες τοποθεσίες. Μπορεί να φτάσει έως περίπου 4 μέτρα ύψος και 1,5–3 μέτρα πλάτος.

Κατά τη φύτευση συνιστάται η χρήση πλούσιου, καλά στραγγιζόμενου εδάφους και τακτικό πότισμα κατά την εγκατάσταση. Ως φράχτης φυτεύονται συνήθως 2–3 φυτά ανά τρέχον μέτρο.

Η Γιγαντιαία Θούγια 'Martin' (Thuja plicata 'Martin') είναι ένα αειθαλές κωνοφόρο με ισχυρή, πλατιά στηλοειδή ανάπτυξη. Δημιουργεί γρήγορα έναν πυκνό και ομοιόμορφο φράχτη που προσφέρει αποτελεσματική απομόνωση και προστασία από τον άνεμο όλο το χρόνο.

Το φύλλωμα αποτελείται από επίπεδα, λεπιδοειδή φύλλα σε βαθύ σκούρο πράσινο χρώμα, που διατηρείται κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Τα νεαρά φυτά έχουν συχνά δυνατούς βλαστούς και πιο ανοιχτή ανάπτυξη, αλλά γίνονται γρήγορα πυκνά με τακτικό κλάδεμα.

Η ποικιλία είναι πολύ ανθεκτική και ευδοκιμεί στους περισσότερους τύπους εδάφους, εφόσον δεν είναι υγροί. Προτιμά τον ήλιο ή την ημισκιά και αντέχει καλά τόσο τον άνεμο όσο και το κρύο.

Η Γιγαντιαία Θούγια 'Martin' συνήθως δεν ανθίζει όταν διατηρείται ως κουρεμένος φράχτης. Ωστόσο, τα ακούρευτα φυτά μπορούν να σχηματίσουν μικρούς, τουλιποειδείς κώνους που αλλάζουν από πράσινους σε ανοιχτό καφέ.

Κατά τη φύτευση συνιστάται να εξασφαλιστεί καλή ποιότητα εδάφους και αποστράγγιση. Η τακτική άρδευση και λίπανση κατά τη φάση εγκατάστασης προάγουν ένα ισχυρό ριζικό σύστημα και πυκνή ανάπτυξη. Ο φράχτης μπορεί να κουρευτεί για να διατηρηθεί ομοιόμορφο σχήμα και πυκνότητα.

Ο καρπίνος (Carpinus betulus) είναι ένα ιθαγενές φυλλοβόλο φυτό που χρησιμοποιείται συχνά ως φράχτης λόγω της πυκνής και καλά διακλαδισμένης ανάπτυξής του. Αναπτύσσει πολλά λεπτά πλευρικά κλαδιά και έναν κυρίαρχο κεντρικό βλαστό, δημιουργώντας μια συμπαγή δομή που διατηρεί την πυκνότητά της ακόμη και τους χειμερινούς μήνες.

Τα φύλλα είναι μικρά, ωοειδή και φρέσκο πράσινα με λεπτά οδοντωτές άκρες. Το φθινόπωρο αποκτούν χρυσαφένιες αποχρώσεις, και μέρος του ξηρού φυλλώματος συχνά παραμένει στα κλαδιά κατά τη διάρκεια του χειμώνα, συμβάλλοντας σε κάποια κάλυψη όλο το χρόνο.

Ο φλοιός είναι λείος και γκρίζος, ενώ οι νεαροί βλαστοί έχουν καφετί απόχρωση με κοντές, απαλές τρίχες. Το φυτό ανθίζει την άνοιξη με μικρούς, κρεμαστούς ίουλους, αλλά οι κουρεμένοι φράχτες σπάνια παράγουν άνθη ή καρπούς.

Ο καρπίνος είναι πολύ ανθεκτικός και αντέχει τόσο τον άνεμο, τη σκιά όσο και τις ποικίλες συνθήκες εδάφους. Μπορεί να αναπτυχθεί σε πλούσιο ή βαρύ έδαφος, αλλά ευδοκιμεί καλύτερα σε καλά στραγγιζόμενο κηποχώμα. Σε ελαφρύ αμμώδες έδαφος συνιστάται βελτίωση του εδάφους για να εξασφαλιστεί η βέλτιστη ανάπτυξη.

Κατά τη φύτευση ως φράχτης, συνιστώνται περίπου τέσσερα φυτά ανά τρέχον μέτρο για να επιτευχθεί ένας πυκνός και ομοιόμορφος φράχτης. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί σε μικτούς φράχτες ή ως μεμονωμένο δέντρο σε κήπους και πάρκα.

Ο φράχτης οξιάς (Fagus sylvatica) είναι ένα κλασικό φυτό φράχτη που σχηματίζει ένα πυκνό και ομοιόμορφο όριο στον κήπο. Χαρακτηρίζεται από την ικανότητά του να διατηρεί τα ξερά φύλλα του κατά τη διάρκεια του χειμώνα, προσφέροντας δομή και κάλυψη όλο το χρόνο.

Τα φύλλα ξεπετάγονται την άνοιξη με ανοιχτοπράσινο χρώμα, γίνονται σκούρα πράσινα τους καλοκαιρινούς μήνες και αλλάζουν σε χρυσαφένιες και καφέ αποχρώσεις το φθινόπωρο. Τα ξερά φύλλα συχνά παραμένουν στα κλαδιά μέχρι την άνοιξη, όταν αντικαθίστανται από νέα βλάστηση.

Το φυτό αναπτύσσεται γρήγορα – έως περίπου 30–35 εκ. το χρόνο – και ευδοκιμεί σε κοινό, πλούσιο σε θρεπτικά συστατικά κηποχώμα. Αντέχει καλά το κλάδεμα και μπορεί να διαμορφωθεί ανάλογα με τις ανάγκες, καθιστώντας το κατάλληλο τόσο για χαμηλούς όσο και για ψηλούς φράχτες.

Ο φράχτης οξιάς είναι πλήρως ανθεκτικός στο δανέζικο κλίμα και απαιτεί μόνο μέτρια συντήρηση. Φυτεύεται συνήθως με 4–5 φυτά ανά τρέχον μέτρο για να επιτευχθεί ένα πυκνό και ομοιόμορφο πράσινο τοίχωμα.

Υπάρχουν διάφοροι τύποι φυτών, όπως γυμνόριζα, με μπάλα ρίζας και σε γλάστρα, καθένας από τους οποίους είναι κατάλληλος για διαφορετικές περιόδους φύτευσης και συνθήκες εγκατάστασης.

Το πορτογαλικό δαφνόκερασο, γνωστό βοτανικά ως Prunus lusitanica 'Angustifolia', είναι ένας μεσαίου έως μεγάλου μεγέθους αειθαλής θάμνος με πυκνή και αρμονική ανάπτυξη. Χρησιμοποιείται συχνά ως φυτό φράχτη, αλλά μπορεί επίσης να σταθεί ως μεμονωμένος θάμνος στον κήπο.

Το φυτό έχει ωοειδή, σκούρα πράσινα φύλλα με γυαλιστερή επιφάνεια, που έρχονται σε αντίθεση με τους κοκκινωπούς μίσχους. Αυτός ο συνδυασμός χρωμάτων δίνει μια κομψή και διακοσμητική εμφάνιση όλο το χρόνο.

Στις αρχές του καλοκαιριού, τα παλαιότερα φυτά αναπτύσσουν κοντές, όρθιες ταξιανθίες από μικρά, λευκά άνθη με ελαφρύ άρωμα. Μετά την άνθηση σχηματίζονται μαύροι, μη βρώσιμοι καρποί, που καταναλώνονται γρήγορα από τα πουλιά.

Η ανάπτυξη είναι μέτρια και πυκνή, γεγονός που καθιστά το φυτό κατάλληλο για φράχτες που προσφέρουν αποτελεσματική κάλυψη. Ευδοκιμεί καλύτερα σε κοινό, πλούσιο σε θρεπτικά συστατικά και καλά στραγγιζόμενο κηποχώμα και μπορεί να αναπτυχθεί τόσο στον ήλιο όσο και στη σκιά.

Για βέλτιστη εγκατάσταση συνιστάται τακτικό πότισμα τα πρώτα χρόνια, κατά προτίμηση με σωλήνα στάγδην. Το φυτό αντέχει το κλάδεμα και μπορεί να διαμορφωθεί ανάλογα με τις ανάγκες, αλλά πρέπει να τοποθετείται σε προφυλαγμένο σημείο για να αποφευχθεί το κάψιμο των φύλλων από ισχυρό άνεμο ή παγετό.

Η Μεγαλόκαρπη Αρώνια (Aronia melanocarpa) είναι μεσαίου μεγέθους, καλά διακλαδισμένος θάμνος με πυκνή και ωοειδή ανάπτυξη. Αναπτύσσεται ομοιόμορφα και σχηματίζει συμπαγή κόμη, γεγονός που την καθιστά κατάλληλη τόσο για φράχτες όσο και για μεμονωμένες φυτεύσεις.

Την άνοιξη τα φύλλα ξεπετάγονται με χάλκινη απόχρωση, η οποία αργότερα γίνεται σκούρο πράσινη. Το φθινόπωρο ο θάμνος αποκτά εντυπωσιακά χρώματα σε κόκκινες, πορφυρές και πορτοκαλοκόκκινες αποχρώσεις, προσφέροντας διακοσμητική εμφάνιση για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Η άνθηση συμβαίνει με την έκπτυξη των φύλλων, όταν πολλά μικρά κρεμ λευκά έως λευκά άνθη συγκεντρώνονται σε στρογγυλές ταξιανθίες. Τα άνθη προσελκύουν επικονιαστικά έντομα και το φυτό είναι αυτογονιμοποιούμενο.

Μετά την άνθηση σχηματίζονται μαύρα, γυαλιστερά μούρα στο μέγεθος των φραγκοστάφυλων. Είναι ξινά αλλά βρώσιμα και χρησιμοποιούνται συχνά για χυμό, μαρμελάδα ή ως χρωστική στη μαγειρική. Τα μούρα είναι πλούσια σε βιταμίνες και αντιοξειδωτικά και προσελκύουν πουλιά στα τέλη του καλοκαιριού.

Ο θάμνος ευδοκιμεί σε κοινό, καλά στραγγιζόμενο κηποχώμα και δεν απαιτεί ιδιαίτερες συνθήκες ανάπτυξης. Αντέχει τόσο στον ήλιο όσο και στην ημισκιά και είναι πλήρως ανθεκτικός. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ακούρευτος ή κουρεμένος φράχτης, σε μικτούς φράχτες ή ως μεμονωμένο καλλωπιστικό φυτό.

Η κόκκινη οξιά (Fagus sylvatica purpurea) είναι μια παραλλαγή της κοινής οξιάς, που χαρακτηρίζεται από τα κοκκινωπά έως πορφυρά φύλλα της. Το χρώμα γίνεται πιο έντονο όταν το φυτό βρίσκεται σε πλήρη ηλιοφάνεια, αλλά ευδοκιμεί και σε ημισκιά. Το φύλλωμα αλλάζει σε μπρονζέ απόχρωση το φθινόπωρο, και τα ξερά φύλλα συχνά παραμένουν στα κλαδιά όλο τον χειμώνα, δίνοντας στον φράχτη μια πυκνή εμφάνιση όλο τον χρόνο.

Το φυτό είναι πλήρως ανθεκτικό στη Δανία και αναπτύσσεται έντονα με ετήσια αύξηση έως περίπου 35 εκ. Είναι κατάλληλο για κουρεμένους φράχτες και μπορεί να διαμορφωθεί ανάλογα με τις ανάγκες. Για να επιτευχθεί ένας πυκνός φράχτης, συνιστάται η φύτευση 4–5 φυτών ανά μέτρο.

Η κόκκινη οξιά φυτεύεται καλύτερα σε πλούσιο, καλά στραγγιζόμενο κηποχώμα. Οι ρίζες πρέπει να τοποθετούνται σε αυλάκι τουλάχιστον 30x30 εκ., και είναι σημαντικό να μην λυγίζουν προς τα πάνω. Σε βαριά αργιλώδη εδάφη, το χώμα μπορεί να χαλαρώσει και να προστεθεί χαλίκι ή άμμος για καλύτερη αποστράγγιση, ενώ το ελαφρύ αμμώδες έδαφος μπορεί να βελτιωθεί με βελτιωτικό εδάφους. Η τακτική άρδευση και λίπανση κατά τη διάρκεια της περιόδου ανάπτυξης προάγει την εγκατάσταση και την ανάπτυξη.

Η κόκκινη οξιά διατίθεται ως φυτό με γυμνή ρίζα, με μπάλα ρίζας ή σε γλάστρα. Τα φυτά με γυμνή ρίζα είναι ο πιο συνηθισμένος τύπος για φράχτες και φυτεύονται συνήθως από τον Οκτώβριο έως τον Ιούνιο, ενώ τα φυτά με μπάλα ρίζας και τα φυτά σε γλάστρα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για μεγαλύτερη περίοδο.

Η Γιγαντιαία Θούγια 'Martin' (Thuja plicata 'Martin') είναι ένα αειθαλές κωνοφόρο με ισχυρή, πλατιά στηλοειδή ανάπτυξη. Δημιουργεί γρήγορα έναν πυκνό και ομοιόμορφο φράχτη που προσφέρει αποτελεσματική προστασία και ανεμοφράκτη στον κήπο. Το φύλλωμά της αποτελείται από επίπεδα, λεπιδοειδή φύλλα σε βαθύ σκούρο πράσινο χρώμα, που διατηρεί τη φρεσκάδα του όλο το χρόνο.

Η ποικιλία είναι γνωστή για την ανθεκτικότητά της και ευδοκιμεί στους περισσότερους τύπους εδάφους, εφόσον δεν είναι υγροί. Προτιμά τον ήλιο ή την ημισκιά και αντέχει τόσο τον άνεμο όσο και το κρύο. Τα νεαρά φυτά έχουν συχνά πιο ανοιχτή ανάπτυξη, αλλά γίνονται γρήγορα πυκνά με τακτικό κλάδεμα.

Η Γιγαντιαία Θούγια 'Martin' παράγει μόνο μικρούς, τουλιποειδείς κώνους, εάν δεν κλαδευτεί. Απαιτεί τακτικό πότισμα κατά τη φάση εγκατάστασης και ωφελείται από τακτική λίπανση για να αναπτύξει ισχυρό ριζικό σύστημα. Η ποικιλία είναι πιο κατάλληλη για μεγάλους κήπους ή περιοχές όπου επιθυμείται ένας ψηλός και ανθεκτικός φράχτης.